onveilig

Op een avond viel ik -een jaar of tien- uit het bovenste bed. En brak mijn arm. Huilen natuurlijk. Vader kwaad. Meppen. Nog meer janken. Enzovoorts. Gat in mijn geheugen. Op enig moment is de dokter erbij gehaald. Die constateerde kennelijk behalve een breuk ook sporen van mishandeling
Want -en hier is mijn geheugen weer helder- nog dagen later was mijn vader zeer verontwaardigd dat de arts had durven suggereren dat hij mijn arm gebroken had. Hij had immers alleen op de andere arm geslagen!
Ik vrees dat de eerder genoemde wet op dit punt weinig effectief zal zijn. De wet voorziet in generlei sanctie en is alleen normstellend. Zou mijn vader door die normstelling tot het besef gekomen zijn dat het slaan van zijn kinderen eigenlijk onacceptabel was? Nee niet echt maar wellicht zou enige twijfel gezaaid zijn.
Maar uiteindelijk was het slaan het probleem niet.
Want zoals mijn broer eens opmerkte: ach, de pijn van dat slaan was je even snel vergeten als een sportblessure. De kwelling was de altijd aanwezige druk. Elk ogenblik kon die redeloze razernij losbarsten. Dat zorgde voor een permanente staat van angst en onzekerheid. Van die onveiligheid draag je levenslang de sporen met je mee. Daar is geen kruid tegen gewassen. Mon pauvre frere.

opa

Ik ben zo dol op mijn kleindochter dat ik zorgelijk veronderstelde dat ik een eenkennige opa zou worden.
Nu mijn kleinzoon zijn eerste verjaardag viert kan ik gelukkig vaststellen dat ik hem even onvoorwaardelijk aanbiddelijk, heldhaftig en ontroerend vind als zijn zuster.

bietjes: de nieuwe doping

Bietjes heb ik nooit een aantrekkelijke groente gevonden. Het oogt bij bepaalde berechten wel aardig dat rood op je bord maar het is hard werken om er iets smakelijks van te maken.
Maar ik bezie ze sinds kort in een geheel nieuw licht.
Het Parool wist recent te melden: Rodebietensap verbetert het uithoudingsvermogen, verlaagt de bloeddruk en vergroot de bloedtoevoer naar de hersenen. Dat komt door het hoge nitraatgehalte van bietensap hebben diverse wetenschappelijke studies aangetoond. Bij proeven met lopers die van tevoren bietjes aten ging de gemiddelde snelheid omhoog van 11,9 naar 12,3 kilometer per uur. Na de bietjes hielden ze hun tempo ook nog langer vol.
Fascinerend nieuws. Het lijkt voor een leek geen groot verschil te maken maar voor sporters voor wie het om meters en seconden gaat is het verschil enorm. Tussen de grootse eerste en de smadelijke twintigste plaats; tussen triomf en verliezen.
Als het blijkt te kloppen gaan alle duursporters aan de bieten. En niet zo een beetje maar met hun gebruikelijke fanatisme met kiloos tegelijk. De bieten zullen niet zijn aan te slepen. Het bietensap zal met emmers tegelijk worden geconsumeerd.
Ik zie het al voor mij: het volgend jaar trekt de tour-karavaan een spoor van rode urine door heel Frankrijk.
Tenzij de bieten op de dopinglijst geplaatst worden natuurlijk.

Emile

Op mijn vers aangeschafte E-book trof ik gratis meegeleverd de titel Emile van Jean-Jacques Rousseau.
Ik heb het nooit kunnen opbrengen dat boek te lezen.
Op de dag dat de regering wettelijk vastlegde dat ouders hun kinderen niet mogen slaan heb ik geweend. Zeer tot mijn eigen verbazing.
Maar of een dergelijk verbod mijn vader zou hebben weerhouden? Ik betwijfel het.
Wat voor kwaad kan een braaf, lichtelijk autistisch jongetje hebben gedaan dat het rechtvaardigde om hem bij herhaling te mishandelen? Ik heb werkelijk geen vermoeden meer wat het nodig maakte mij naar de badkamer te sleuren en daar met een riem af te ranselen, terwijl mijn moeder achter de gesloten deur jammerde: niet doen, niet doen.
Wel weet ik dat mijn vader graag de opvatting te berde bracht dat kinderen wilde dieren waren die moesten worden getemd. Daartoe moest de wil worden gebroken. Waar hij deze barbaarse opvoedkundige theorie, die zelfs bij dierentemmers in de jaren vijftig al niet meer gangbaar was, vandaan gehaald heeft is mij onbekend. Wel kregen wij regelmatig bij de gezinsmaaltijd te horen dat hij van de halfzachte ideeen uit Emile van ene Jean-Jacques Rousseau niets moest hebben. Daarbij werd steevast triomfantelijk gewag gemaakt van het feit dat die Jean-Jacques zijn eigen zoon te vondeling zou hebben gelegd. Dat deze nieuwlichterij uit de achttiende eeuw stamde wist ik toen uiteraard niet. Wel herinner ik mij vaag dat ik - als toppunt van mijn lijdelijk verzet- wel eens bij mijzelf gedacht heb: "had mij ook maar te vondeling gelegd." Want kinderen zonder ouders hadden in mijn boeken meestal wel een romantisch bestaan.
Maar hoe -onlogisch ook- dat boek kan ik dus nog steeds niet lezen. Over de verdere gevolgen van het breken van mijn wil zullen we maar niet uitweiden.

Met de Buddha op vacantie 3 (slot)

Bij nadere lezing (Armstrong) en overweging lijkt het er op dat ik de Tweede Waarheid te modern heb geduid. De leegte van het zelf is blijkbaar toch geen voldongen feit dat alleen maar door de verlichtingzoekende hoeft te worden ontdekt. Nee het Zelf moet eerst met veel moeite en versterving van begeerten en gevoelens om zo te zeggen worden leeggepompt. Kennelijk kan het inzicht dat het Zelf een illusie is in het B. toch alleen worden bereikt langs de weg van de Stoicijnse apathie. Die reductie van het Leven zelf heeft mij nooit echt aangesproken. Al die aanbevelingen tot onthechting hebben iets krampachtigs. Je gooit het kind met het badwater weg.Wat is natuurlijker dan de rouw van Ananda bij de dood van zijn meester en levensgezel? Maar nee dat is niet verlicht genoeg.
Ik beschouw pogingen om elke vorm van emotie buiten boord te houden niet als Verlichting maar als angst voor het leven uit angst voor de dood.

premier-bonus

Je moet het Samsom nageven: hij heeft met zijn diepe buiging naar links de PvdA in enkele maanden toch weer in het zadel geholpen. Ik voorspelde toen dat de SP dit keer aanspraak zou kunnen maken op de premier-bonus maar ik zat er dus weer eens lelijk naast. Of we andermaal bedrogen zullen uitkomen zal een week na de verkiezingen wel blijken. Optimistisch ben ik niet over de duurzaamheid van dat linkse gezicht.

P.S. Ik doel met die argwaan natuurlijk niet op de reeele noodzaak om compromissen te sluiten bij regeringsvorming.

met de Buddha op vacantie 2

Je kunt geen boekje over het B. opslaan of je krijgt de volgende anecdote voorgeschoteld:
Een jonge vrouw heeft haar kind verloren en is geheel buiten zinnen van verdriet. De Buddha belooft haar te helpen wanneer zij hem mosterdzaad brengt uit een huis waar niemand is gestorven. Zij gaat van huis naar huis maar overal is wel een sterfgeval geweest. Weer bij zinnen gekomen sluit zij zich aan bij de volgelingen.
Wat gebeurt hier en vooral wat gebeurt er niet?
Volgens mij zet de B. met zijn opdracht een volstrekt normaal proces van rouwverwerking in gang.
Wat hij niet doet is zeggen: meisje kom is bij me zitten, dan zal ik je uitleggen dat je zelf, je ik een illusie is; dan gaat de pijn wel over. Dat zou ook zinloos zijn want haar ego speelt in haar verdriet geen enkele rol. Zij is geheel buiten zichzelf van ellende.
Kortom de verlichting en de bevrijding die het besef van de leegheid van het zelf zou brengen heeft kennelijk geen betrekking op werkelijke angst en verdriet.
De bevrijding functioneert vermoed ik alleen voor illusoire en ego-gedreven angsten. En dat is precies waar de volgelingen van B. op grote schaal aan leden.
Volgens Karen Armstrong bestond in de Gangesdelta in die periode een obsessionele angst voor reincarnatie - de eeuwige wederkeer naar weer een volgend afschuwelijk leven. In het Westen vinden wij het idee van reincarnatie tegenwoordig wel jolig. Nog een keer feesten en partijen. Maar de religieus geinspireerden in Bs tijdsgewricht zagen het meer zoals een gereformeerde boer het vooruitzicht van eeuwig branden in de hel. De hoop en ook de B.s aanvankelijke inzet was om daar op een of andere manier een uitweg uit te vinden.
En je zou kunnen zeggen dat de B. daarin in zeker opzicht succesvol was. Als je voornaamte angst is dat je Zelf tot in eeuwige dage moet terugkeren, dan is de mededeling, dat het hele bestaan van je Zelf niet meer dan een illusie is, zeker relevant. Wie zal zich blijvend zorgen maken over het al dan niet voortbestaan van een non-descripte Leegte?
De ironie wil natuurlijk dat de B. wel Verlichting bracht maar dat zijn leerlingen - zoals ten alle tijde en bij alle geestelijk leiders gebeurd is - wel de klok hebben horen luiden van de boodschap maar de klepel niet hebben kunnen vinden.
En dus maakt reincarnatie - paradoxaal- nog steeds een voornaam onderdeel uit van de geloofsleer.

Met de Buddha op vacantie

Zoals we al zagen is het erkennen van het lijden en het onder ogen zien van de onvermijdelijke ellende en het onmiskenbare onrecht in de wereld de eerste Nobele Waarheid van het Boeddhisme.
Dat betekent trouwens ook dat we niet trappen in de valkuil van het onbarmhartige psycholische mechanisme (waarvan mij de naam ontschoten is) waardoor wij neigen de rampen of de mazzel die mensen ten deel vallen toe te schrijven aan hun persoonlijke schuld of verdienste omdat wij de gedachte van een onverschillig en onrechtvaardig Noodlot onverdragelijk vinden.
Hier wordt niks goedgepraat. Integendeel. Het lijden vormt het uitgangspunt van de leer.
De Tweede Nobele Waarheid is wat mij betreft even overtuigend: het Zelf is een illusie.
Jaloezie, boosheid, verdriet, verlangen, ambities... wat zich in ons afspeelt zijn evenzovele achtereenvolgende toestanden van niet-ik. Het ik zit erbij en kijkt er naar. Het zorgt hoogstens voor een illusie van continuiteit. Zelf is het Leegte.
Het is goed mogelijk dat de Buddha dit als eerste bedacht en geformuleerd heeft. Het is nadien natuurlijk door velen opnieuw bedacht. Vermoedelijk al in onze eigen oudheid (Stoa)  en zeker door bijvoorbeeld Hume.
Maar het is tegenwoordig niet meer alleen een uitkomst van filosofische introspectie. De nieuwe breinwetenschappen hebben ook voor empirische onderbouwing van de stelling gezorgd.

Bij de volgende waarheden wordt het helaas voor mij wat vager. Niet verbazend voor de uitspraken van een genie van 2500 jaar geleden die zelf niets opschreef en afkomstig was uit een totaal andere cultuur. Waarbij nog komt dat voor mijn studie van het B. het woord opppervlakkig voorlopig nog een eufemisme is.
Wat ik er van begrijp behelst de Derde Waarheid dat de beide eerdere inzichten voor iedereen toegankelijk zijn die bereid is het achtvoudig nobele pad te volgen.
Ik juich toe dat de waarheid voor de Buddha niet een esoterische aangelegenheid is voor een priesterlijke elite, maar door iedereen kan worden bereikt. En ik juich ook toe dat iedereen die een beter mens is dan ik de bewonderenswaardige weg van inzicht en compassie volgt die hem of haar een nog beter mens kunnen maken.
Maar ik zie het voorwaardelijke verband tussen de Boeddhistische zelfverbetering en de eerste twee stellingen niet.
Men kan zeer wel het kwaad in de wereld en de uitkomsten van de moderne breinwetenschap erkennen zonder eerst een fatsoenlijk mens te worden.
En daarmee raakt meteen de vierde Nobele Waarheid in de problemen, die belooft dat het resultaat van deze inspanningen zal leiden tot Verlichting en daarmee bevrijding van het lijden. Men komt er blijkbaar als het ware boven te staan. Maar over wat voor soort lijden gaat het hier?
Waar leidt dit toe en wie is hier nu echt mee geholpen?

TGV

De tijd dat de TGV de beter gesitueerde reiziger exclusief comfort bood is duidelijk voorbij. De TGV is inmiddels van ons gewone mensen.  De trein van Lyon naar Brussel vertrok een vol kwartier te laat. Maar de meegebrachte kinderen, katten en kippen lieten reeds duidelijk van zich horen, waarna de babies natuurlijk niet konden achterblijven. Het reisgezelschap dat voor de vertraging zorgde omvatte een dertigtal buiten-formaat jongelieden voorzien van eveneens buiten-formaat koffers die in alle hoeken en gaten van de coupe gestouwd werden. Voor een deel niet voorzien van gereserveerde zitplaatsen legde men zich te ruste in het gangpad. Aangezien alle dames tegelijkertijd naar de toilet moesten vormde zich eveneens in het gangpad een permanente rij tussen en bovenop de daar rustenden. Bij ontstentenis van een airconditioning steeg rond 4 uur de temperatuur in de coupe naar de 40 graden. Wellicht door associatie met een sauna begon men zich in het gangpad steeds verder te ontkleden tot een toestand van zodanige ontbloting was bereikt dat een spontane orgie niet lang meer kon uitblijven die uiteraard door alle aanwezige blackberries direct op internet werd vastgelegd. Geen wonder dus dat niemand het bezwaarlijk vond dat de trein met ruim een uur vertraging in Brussel arriveerde.

De integriteit van het Boeddhisme

Mijn voornaamste bezwaar tegen de grote monotheistische godsdiensten -afgezien van hun historie van onderdrukking en bloeddorstigheid - is dat zij het lijden proberen te verdonkeremanen. Je komt  nu eenmaal in de problemen wanneer je verklaart dat je God zowel almachtig als algoed is. Almachtig kan maar dan is hij ook verantwoordelijk voor alle ellende in de wereld. En dus een rotzak, geheel in overeenstemming overigens met het Oude Testament waarin de Heer der Heerscharen zich doet kennen als een liefhebber van genocide. Algoed kan ook maar dan staat hij kennelijk machteloos. In dit verband wordt altijd Auschwitz aangehaald maar wat mij betreft is het overlijden van een kind al voldoende. Een overtuigend antwoord op dit bezwaar heb ik nog nooit gehoord. Leibniz hield hardnekkig vol dat dit de beste aller mogelijke werelden is. Maar verder is het altijd een slappe variant van: wie hij lief heeft neemt hij tot zich of wij stervelingen kunnen dat niet begrijpen. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk. Kortom een moeras van hypocrisie.
Het Boeddhisme vormt hiermee een schril contrast. Van een god is geen sprake en het lijden hoeft dus ook niet wegverklaard te worden. Integendeel. De leer behelst primair een erkenning van het lijden en een poging om aanwijzingen te geven om het dragelijk te maken. Het zal wel geen oorspronkelijke opmerking zijn maar je zou kunnen zeggen dat de leer van Buddha, afgezien van de toeters en bellen en Tibetaanse gezangen, eerder een therapie is dan een religie. Maar is het ook voor ongelovigen een effectieve therapie? Daarover na de vacantie.

rolpatronen in de sportzaal

Door omstandigheden die geheel niet stroken met mijn luie aard breng ik tegenwoordig wekelijks enkele uren door in een krachtsportcentrum. Wat mij daarbij vooral is opgevallen is de strikte segregatie der sexen.
In de zaal waar de duursporten worden beoefend tref je bijna alleen meisjes en dames. Daar wordt gezweet op tredmolens, geploeterd op fietsen en tot uitputtens toe gelanglaufd. Met ingekeerde blik en zonder aanziens des persoons spat het dameszweet in het rond.
In de belendende zaal daarentegen zijn de heren in alle rust bezig om aan diverse apparaten aan hun spierbundels te werken. Omringd door spiegels waarop zij steevast schuins een blik gericht houden om het effect van hun inspanning te bewonderen. Narcisme viert daar hoogtij.
Een wonderlijk wereldje.

olympiers aller landen verenigt u

De Olympische Spelen: een corrupt nationalistisch moeras.
De enigen die het begrijpen zijn gelukkig de atleten zelf. Er zijn altijd tienduizenden condooms nodig om de olympiers in liefdevolle strijd te kunnen verenigen. En daar werd niet gekeken naar huidskleur of land van herkomst...

woord zoek

Met het stijgen der jaren gebeurt het steeds vaker dat het woord ons ontvalt. Zo kon ik zojuist pas na 7 minuten het woord "pekelvlees" produceren - een vleessoort die overigens een voortreffelijke combinatie vormt met een eenvoudige pasta met pesto. Het is niet zo dat het woord weg is. Ik ben ervan overtuigd dat alle woorden er nog zijn. Het probleem is dat de zoekmachine met tergende vertraging werkt. (De metaforen voor de werking van ons brein worden komen onvermijdelijk steeds vaker ontleend aan de informatica). Ik heb slijtage aan mijn Google. Waarschijnlijk te veel gezopen in mijn leven.

Quatorze juillet

Aardig gewoonte.
Leerde vandaag dat progressieve Amerikanen heden "Bastille-dag" vieren. Een goed moment om te overdenken welke Autoriteiten en Aristocraten je graag feestelijk van hun zetel zou stoten.

zondagsschool

Met verbazende regelmaat barst ik nog uit in het gezang:
"Jezus zegt dat hij hier van ons verwacht
dat wij zijn als kaarsjes brandend in de nacht."
Dit is -zover ik weet- het enig blijvend resultaat van de zondagsschool ik die ruim 50 jaar geleden gedurende een half jaar bezocht. Mijn vader had zichzelf ontworsteld aan de gereformeerde kerk maar vond niettemin dat zijn zoon moest kennismaken met het christendom. En zo werd ik ook op zondagmorgen tot schoolgang verplicht. Ik geloof dat het om de doopsgezinde variant ging. En hoewel ik een braaf en goedgelovig jongetje was viel het Woord bij mij op een dorre akker. Geen trauma dus maar wel de eerste ervaring van een prille verliefdheid. De wijze waarop het blonde meisje voor mij haar nekje in gebed voorover boog bracht grote ontroering in mij te weeg. Ondanks deze wereldse verleiding maakte ik na enige tijd bezwaar tegen mijn zondagse verplichting. Dat leidde nog tot pijnlijke momenten. Want als je niet kwam opdagen namen ze aan dat je dus ziek was en kwamen ze een sinasappel brengen. Nadat ik binnen een maand mijn derde zuidvrucht in ontvangst genomen had is vermoedelijk door mijn moeder die uit een ouderwets rood nest kwam aan die vertoning een eind gemaakt.  

allons enfants de la patrie

Die Hollande mag dan de uitstraling van een accountant hebben hij voert wel een ouwerwets linkse politiek:
het geld om de armen aan het werk te zetten haal je bij de rijken. Nu Roemer nog.
Liever de Franse Revolutie dan het Rooms-Duitse Keizerrijk.

klonters in de oersoep

Het is feest in de wereld van de natuurkundigen. Opwinding en champagne: het Higgs-deeltje is gevonden!
Het is in zeker opzicht tragisch dat de kleine kring die begrijpt waar het om gaat, wat het betekent, hooguit 1 procent uitmaakt van de mensheid. De rest kijkt er naar als ganzen naar het onweer.
De politiek wordt gedomineerd door egocentrische ijdeltuiten, de financiele wereld door gokverslaafde psychopaten en LIBOR-criminelen, die met hun grote bek de ene ramp na de andere aanrichten. Maar de wetenschappelijke elite die de wereld fundamenteel heeft veranderd en het lot van de mensheid als geheel heeft verbeterd is in het algemeen de bescheidenheid zelve.
Ze doen zelfs aandoenlijke pogingen om de rest van de mensheid te informeren over het belang en de aard van deze ontdekking: het Higgs-deeltje schijnt te functioneren als bindmiddel en zorgt ervoor dat er klonters in de oersoep kwamen waardoor het heelal kon ontstaan. Zo een vergelijking uit de keuken geeft je het gevoel dat je begrijpt waar het om gaat - maar ik weet wel zeker dat dat een misverstand is.
Hoe dan ook: felicitaties!  

meer medeleven met obesitas

De uitkomsten van sociaal wetenschappelijk onderzoek lijden meestal aan een hoog open-deur-gehalte.
Maar een enkele keer word je verrast.
In de SPITS, toegegeven niet de meest verheven publicatie, wordt heden aandacht besteed aan het toenemend overgewicht met de alom bekende alarmbellen over hoge kosten en bijkomende ziektes en kortere levensduur. Wel leerzaam zijn een aantal preventieve maatregelen:
Laat je kinderen met hun handen eten. Gepureerd voedsel- en pap-eters hebben 8 keer zo grote kans op overgewicht.
Laat je kinderen bij je in bed kruipen. Als ze dat niet mogen is hun kans op overgewicht drie keer zo groot.
Geef ze nu en dan een snoepje. Als ze dat nooit krijgen vergroot dat juist hun kans op overgewicht met meer dan 20%.
Een ander volgens de Universiteiten van respectievelijk Nottingham, Kopenhagen en Louisiana.
Ik moet toegeven dat ik niet altijd zonder vooroordeel reageer als ik al dat overgewicht door het straatbeeld zie schommelen. Ik hoop dat ik meer medeleven zal opbrengen door het besef dat de getroffene waarschijnlijk als kind niet met eten mocht knoeien en niet bij papa en mama in bed mocht. En dan ook nog geen snoepje krijgen... Ja dan heb je wel wat in te halen.

de macht van de darmbacterie

Onlangs las ik in de krant het nieuwtje dat onze darmbacterien onze stemming en gedrag vergaander dan voorheen vermoed beinvloeden. Helaas kan ik het bericht niet terugvinden maar het verbaasde mij niet.
Altijd al gedacht dat mijn ziel in mijn darmbacterie woonde.
Wel kon ik op Google dit vinden:


De darmbacteriënvan elk menselijk individu blijken qua samenstelling onder te brengen in drie groepen, enterotypes genoemd. Elk enterotype heeft een karakteristieke, stabiele samenstelling van populaties darmbacteriën met kenmerkende eigenschappen. Elke darmbacteriegroep, die vergelijkbaar is met een bloedgroep, is onafhankelijk van woonplaats, gezondheid of leeftijd van de persoon. De ontdekking biedt aanknopingspunten voor een individueel medicinaal en voedingsadvies. Een consortium van onderzoekers uit tien landen, waaronder vier wetenschappers van Wageningen University, onderdeel van Wageningen UR, maakt hun vinding bekend in Nature (on line editie) van 20 april.

Een en ander roept de filosofische vraag op: is de darmbacterie er voor ons of zijn wij er voor de darmbacterie? Zijn wij de top van de evolutionaire pyramide, zoals onze ijdelheid ons ingeeft?
Of zijn wij evolutionair niet meer dan een luxe hotel ter verbetering van de overlevingskansen van onze darmbacterie?
Een ding is zeker: een fikse darmontsteking en diarrhee-aanval laat weinig heel van de illusie van de menselijke waardigheid.

toch dankbaar voor ons ziektezorgstelsel

Het lijkt er op dat de Amerikanen eindelijk een min of meer normale ziektekostenverzekering krijgen zoals in de gehele beschaafde wereld gebruikelijk is. Als ze tenminste zo verstandig zijn om niet op Romney te stemmen want die heeft al beloofd dat gehate Obamacare weer af te schaffen.
Bij het volgen van de gigantische ophef die er nu al drie jaar over is gemaakt zijn mij twee dingen bijgebleven.
De stupiditeit van Rechts Amerika. Bijna iedereen die in de VS echt serieus ziek werd ging tot voor kort failliet of dood. En meestal allebei. Maar elke poging om wat aan te doen aan al die onverzekerden of onderverzekerden werd beschouwd als niet minder dan een Communistische Aanslag op de Vrijheid.
In Nederland is een behoorlijke ziekenzorg - bij alle onvolmaaktheid- vanzelfsprekend. Het was een schok weer eens te beseffen dat het niet een natuurlijk gegeven is maar uiteraard mensenwerk en wel degelijk een reden tot grote dankbaarheid.
Dankbaarheid ironisch genoeg aan de Duitse bezetters. Wikipedia:
In Nederland werd in 1941 naar Duits voorbeeld een verplichte ziekenfondsverzekering voor de mensen met een inkomen beneden de loongrens ingevoerd (ziekenfondsgrens).