Wanneer ik gebukt ga onder een lichte bronchitis of een stevige griep pleegt mijn verstandelijk niveau te dalen naar dat van de koe - een dier dat gekenmerkt wordt door een lichte nieuwsgierigheid en een prijzenswaardige voorliefde voor Mozart (zoals afgemeten aan de melkproductie) maar dat weinig anders heeft te melden dan: boeh.
Des te groter mijn respect voor de kunstenaars uit vroeger eeuwen die, gekweld door de meest verschrikkelijke kies-pijnen, tbc of syfilis en en niet minder door de barbaarse medicijnen die toen beschikbaar waren (zoals Heine en Schubert), niettemin wonderbaarlijke kunstwerken tot stand brachten.
Overigens geen kwaad woord over de koe. Een dier met hele lieve wimpers. Dat bij het er-uit-fokken van de agressie ook een deel van haar natuurlijke intelligentie is gesneuveld kan zij ook niet helpen. En nieuwsgierig is zij nog steeds. Als jongetje ben ik ooit met mijn broer gaan vissen. Wij hadden begrepen dat een emmer met een dweil erover een onmisbaar attribuut was - voor het geval je een vis zou vangen.
Probeer dat maar eens in een wei vol koeien: die emmer moest en zou worden omgegooid om te kijken wat er onder de dweil zat. na drie keer hebben we dat van die dweil maar opgegeven.
zondag 17 juni 2012
maandag 11 juni 2012
het EK en de Dood
Regelmatig overvalt mij het besef dat ik het grootste deel van mijn leven mijn tijd heb verdaan, verspild en vermorst.
Maar nooit is dat besef zo levendig als tijdens het kijken naar een voetbalwedstrijd op de televisie.
Dat is geheimzinniger dan het lijkt want meestal heb je dat gevoel in retrospectie en tijdens een minstens even stompzinnige bezigheid als het bekijken van wielerwedstrijd heb ik dat gevoel nooit.
Maar tijdens een voetbalwedstrijd kijkt altijd de Dood grijnzend mee.
Maar nooit is dat besef zo levendig als tijdens het kijken naar een voetbalwedstrijd op de televisie.
Dat is geheimzinniger dan het lijkt want meestal heb je dat gevoel in retrospectie en tijdens een minstens even stompzinnige bezigheid als het bekijken van wielerwedstrijd heb ik dat gevoel nooit.
Maar tijdens een voetbalwedstrijd kijkt altijd de Dood grijnzend mee.
vrijdag 8 juni 2012
crepeergoot
De Raad voor de Volksgezondheid weet ons te melden: al die zieke bejaarden dat wordt te duur. Jammer maar dat moeten die mensen zelf maar betalen. Ze dachten misschien dat ze al 40 jaar hadden betaald?
Ja, dat was wat naief. En we hebben het geld nu nodig om onze fijne corrupte banken overeind te houden.En al die bonussen zijn ook niet gratis.
Dus dat wordt een leuk eindgesprek:
- Beste Meneer Rufus. U wordt oud en gebrekkig en u kunt niet meer voor zichzelf zorgen. En wij als samenleving kunnen dat ook niet. Dat zult u toch wel begrijpen.
- Nou geef mij dan maar een Pil van Drion.
- Dat kunnen wij helaas voor u niet met onze christelijk conservatieve principes in overeenstemming brengen.
Maar ziet u die mooie goot daar? Daar mag U creperen.
Ja, dat was wat naief. En we hebben het geld nu nodig om onze fijne corrupte banken overeind te houden.En al die bonussen zijn ook niet gratis.
Dus dat wordt een leuk eindgesprek:
- Beste Meneer Rufus. U wordt oud en gebrekkig en u kunt niet meer voor zichzelf zorgen. En wij als samenleving kunnen dat ook niet. Dat zult u toch wel begrijpen.
- Nou geef mij dan maar een Pil van Drion.
- Dat kunnen wij helaas voor u niet met onze christelijk conservatieve principes in overeenstemming brengen.
Maar ziet u die mooie goot daar? Daar mag U creperen.
dinsdag 5 juni 2012
de euro hoe lang nog?
De Europese elite is nu eindelijk zover dat wordt ingezien dat de euro alleen valt te redden met een Grote Sprong voorwaarts: de Verenigde Staten van Europa. Ter zake deskundigen als Paul Krugman wisten bij de introductie van de munt al te melden dat de euro op den duur onhoudbaar zou blijken zonder politieke en fiscale eenheid.
En wat is er tegen? Rotterdammers vinden het heel normaal (al beseffen zij het meestal niet) dat zij via overdracht uit de collectieve middelen Drente subsidieren. En New Yorkers houden Alabama overeind.
Dus waarom wij niet de Grieken?
Ik heb er maar een probleem mee: het totale democratisch deficiet. Het nieuwe Europa wordt geen democratie maar een olichargie van bankiers en miljardairs met maar 1 doel: afbraak van de sociale voorzieningen met oog op verdere zelfverrijking.
update: De Spaanse banken zijn maar weer eens gered voor 125 miljard. Over het redden van de Spaanse werkelozen wordt uiteraard niets vernomen.
En wat is er tegen? Rotterdammers vinden het heel normaal (al beseffen zij het meestal niet) dat zij via overdracht uit de collectieve middelen Drente subsidieren. En New Yorkers houden Alabama overeind.
Dus waarom wij niet de Grieken?
Ik heb er maar een probleem mee: het totale democratisch deficiet. Het nieuwe Europa wordt geen democratie maar een olichargie van bankiers en miljardairs met maar 1 doel: afbraak van de sociale voorzieningen met oog op verdere zelfverrijking.
update: De Spaanse banken zijn maar weer eens gered voor 125 miljard. Over het redden van de Spaanse werkelozen wordt uiteraard niets vernomen.
maandag 4 juni 2012
een millennium later
Omar Khayyam. Wij hebben het hier over een elfde eeuwse Perzische dichter en astronoom. Een wereldwijd vermaard genie. Hij liet zich in zijn verzen wel eens wat vrijzinnig ironisch uit over religieuze hypocrisie.
1000 jaar later.
Vandaag meldt het Parool dat de de beroemde Turkse pianist Say een gevangenschap boven het hoofd hangt omdat hij tijdens een concert uit Omars verzen citeerde. Let wel hij deed dat niet Iran maar in Turkije.
Het Turkije dat ons wordt voorgesteld als het nieuwe democratische model voor het Midden-Oosten.
Soms zakt de moed over de menselijke stupiditeit je echt in de schoenen.
Een vers in de vertaling van Juan Cole:
When life has been drunk to the dregs,
whether at home or abroad;
and its full measure used up,
whether it’s been bitter or sweet;
have some wine,
since after you and me,
the moon will go on
waxing and waning
from crescent to full.
1000 jaar later.
Vandaag meldt het Parool dat de de beroemde Turkse pianist Say een gevangenschap boven het hoofd hangt omdat hij tijdens een concert uit Omars verzen citeerde. Let wel hij deed dat niet Iran maar in Turkije.
Het Turkije dat ons wordt voorgesteld als het nieuwe democratische model voor het Midden-Oosten.
Soms zakt de moed over de menselijke stupiditeit je echt in de schoenen.
Een vers in de vertaling van Juan Cole:
When life has been drunk to the dregs,
whether at home or abroad;
and its full measure used up,
whether it’s been bitter or sweet;
have some wine,
since after you and me,
the moon will go on
waxing and waning
from crescent to full.
zondag 3 juni 2012
stedelijk museum
In de details heb ik mij niet verdiept maar volgens mij zijn de menigvuldige en vooral de financiele problemen van het Stedelijk Museum het gevolg van een treurig misverstand over de functie van een museum voor de moderne kunst.
De misvatting bestaat dat dat zo een museum zoveel mogelijk moet aanschaffen wat door de grote kunsthandelaars in New York en Londen is uitgeroepen tot toonaangevend.
Of dat kwaliteit heeft staat nog ter discussie maar dat het een belachelijk opgeklopte hoeveelheid poen kost is zeker. En wat krijg je in het beste geval? Een slap aftreksel van wat elders beter te zien is.
Wat moet een Nederlands museum voor de moderne kunst laten zien? Het beste wat Nederlandse kunstenaars in de afgelopen 50 jaar hebben gemaakt. En dat is in de meeste gevallen -zeker als je er een beetje op tijd bij bent - voor een habbekrats te koop. Dat is uiteraard ook voor buitenlanders veel interessanter dan de zoveelste manifestatie van de internationale kunst-dictaten. En voor de Nederlanders kun je altijd nog eens in de zoveel jaar een tentoonstelling van die dure troep bij elkaar lenen.
De laatste directeur die dat echt begreep was Sandberg. Die kocht geen buitenlandse prestige-objecten maar maakte onze eigen Cobra- mensen groot. Veel budget was daar niet voor nodig.
En als er nu eens een decennium geen enkel nieuw interessant Nederlands talent is?
Onwaarschijnlijk maar dan is er toch wel een Belg of Braziliaan te vinden die niet al internationaal tot schertsbedragen is opgeklopt? Ja dat vraagt enig talent maar dat mag van al die conservatoren mee een net salaris toch gevraagd worden?
Bovendien kan een museum voor de moderne kunst wat mij betreft alles wat meer dan een eeuw oud is wel verkopen aan collega-musea met een andere functie. Als het een beetje meezit moet het Stedelijk dus zichzelf kunnen bedruipen.
De misvatting bestaat dat dat zo een museum zoveel mogelijk moet aanschaffen wat door de grote kunsthandelaars in New York en Londen is uitgeroepen tot toonaangevend.
Of dat kwaliteit heeft staat nog ter discussie maar dat het een belachelijk opgeklopte hoeveelheid poen kost is zeker. En wat krijg je in het beste geval? Een slap aftreksel van wat elders beter te zien is.
Wat moet een Nederlands museum voor de moderne kunst laten zien? Het beste wat Nederlandse kunstenaars in de afgelopen 50 jaar hebben gemaakt. En dat is in de meeste gevallen -zeker als je er een beetje op tijd bij bent - voor een habbekrats te koop. Dat is uiteraard ook voor buitenlanders veel interessanter dan de zoveelste manifestatie van de internationale kunst-dictaten. En voor de Nederlanders kun je altijd nog eens in de zoveel jaar een tentoonstelling van die dure troep bij elkaar lenen.
De laatste directeur die dat echt begreep was Sandberg. Die kocht geen buitenlandse prestige-objecten maar maakte onze eigen Cobra- mensen groot. Veel budget was daar niet voor nodig.
En als er nu eens een decennium geen enkel nieuw interessant Nederlands talent is?
Onwaarschijnlijk maar dan is er toch wel een Belg of Braziliaan te vinden die niet al internationaal tot schertsbedragen is opgeklopt? Ja dat vraagt enig talent maar dat mag van al die conservatoren mee een net salaris toch gevraagd worden?
Bovendien kan een museum voor de moderne kunst wat mij betreft alles wat meer dan een eeuw oud is wel verkopen aan collega-musea met een andere functie. Als het een beetje meezit moet het Stedelijk dus zichzelf kunnen bedruipen.
zondag 20 mei 2012
Rialto - ach het verleden
In Rialto voor een charmante film over opstandige moeders en vrouwen in een door religie gespleten dorp in Libanon. En natuurlijk is alles er veranderd, verbouwd en verbeterd. Maar op een ongrijpbare manier is de atmosfeer nog het hetzelfde als dertig jaar geleden toen ik er wel met mijn dochters kwam voor fijne kinderfilms.
Nog 25 jaar eerder kwam ik er op Luilak. De gemeente organiseerde er voor de opgeschoten jeugd gratis film om half 7 uur in de hoop straatsschenderij te voorkomen. Niet dat die van mijn kant te verwachten was: veel te scheiterig en moralistisch. Wel verstrekte mijn moeder ons oude pannedeksels en daarmee dorst ik wel flink lawaai te maken. Maar de echte overtuiging ontbrak mij.
En wat voor films ze op die dag draaiden staat mij niet meer bij. Tekenfilms waarschijnlijk. En de dikke en de dunne.
Nog 25 jaar eerder kwam ik er op Luilak. De gemeente organiseerde er voor de opgeschoten jeugd gratis film om half 7 uur in de hoop straatsschenderij te voorkomen. Niet dat die van mijn kant te verwachten was: veel te scheiterig en moralistisch. Wel verstrekte mijn moeder ons oude pannedeksels en daarmee dorst ik wel flink lawaai te maken. Maar de echte overtuiging ontbrak mij.
En wat voor films ze op die dag draaiden staat mij niet meer bij. Tekenfilms waarschijnlijk. En de dikke en de dunne.
Abonneren op:
Posts (Atom)